حالمان بد نیست غم کم می خوریم  ، کم که نه،هر روز کم کم می خوریم
اب می خواهم سرابم میدهند ،عشق می ورزم عذابم می دهند
من نمی دانم کجا رفتم به خواب،ازچه بیدارم نکردی افتاب؟
خنجری بر قلب بیمارم زدند،بی گناهی بودم و دارم زدند
بعد از این با بی کسی خو میکنم،هر چه در دل داشتم رو میکنم
درد می بارد چو بدتر میکنم،طالعم شوم است باور میکنم
خنجری نامرد بر قلبم نشست ،از غم نامردمی پشتم شکست
نیستم از مردم خنجر به دست،هو پرستم، هو پرستم ،هو پرست
عشق اگر این است مرتد میشوم،خوب اگر این است من بد میشوم
قفل غم بر درب سلولم نزن،من خودم خوش باورم گولم نزن
من نمی گویم که خاموشم نکن،من نمی گویم فراموشم نکن
من نمی گویم که با من یار باش،من نمی گویم مرا غم خوار باش
من نمی گویم دگر گفتن بس است،گفتن اما هیچ نشنیدن بس است
روزگارت بادشیرین شادباش،دست کم یک شب توهم فرهاد باش
وای رسم شهرتان بیداد بود،شهرتان از خون ما اباد بود
از درو دیوارتان خون می چکید،خون من،فرهاد و مجنون می چکید
خسته ام از قصه های شومتان،خسته از همدردی مصنوعتان
عشق از من دور و پایم لنگ بود،قیمتش بسیار و دستم تنگ بود
کوه کندن گر نباشد پیشه ام،بویی از فرهاد دارد تیشه ام
گر نرفتم هر دو پایم بسته بود،تیشه گر افتاد دستم بسته بود
هیچ کس دست ما را وا کرد؟نه.فکر دست تنگ ما را کرد؟نه
هیچ کس اندوه ما را دید ؟نه.هیچ کس از حال ما پرسی؟نه
هیچ کس چشمی برایم تر نکرد،هیچ کس یک روز با من سر نکرد
هیچ کس اشکی برای من نریخت،هر که با ما بود از ما می گریخت
چند روزیست حال من دیدنیست،حال من از این و ان پرسیدنیست
گاه بر روی زمین زل میزنم،گاه بر حافظ تفال می زنم
حافظ دیوان فالم را گرفت،یک غزل امد که حالم را گرفت
ما ز یاران چشم یاری داشتیم،خود غلط بود ان چه می پنداشتیم

نوشته شده در سه شنبه هفدهم شهریور 1388ساعت 1:52 توسط مرضیه| |